शिर्डी ते महाबळेश्वर थरारक भयकथा (Mahabaleshwar via Shirdi)
विषय लई खोल हाय गड्या! आता जे मी तुला सांगणार हाय ना, ते ऐकताना तुझ्या काळजाचा ठोका चुकला नाही तर बघच तू (Mahabaleshwar via Shirdi). ही गोष्ट हाय आपल्या दोन भिडूंची—नितीन आणि प्रवीण. नितीन म्हणजे असा गडी की जो विज्ञानावर विश्वास ठेवणारा, ‘भूत-बीत सगळं थोतांड हाय’ असं म्हणणारा. आणि आपला प्रवीण? तो गुणी पोरगा, पण देवाला मानणारा.
सुरुवात झाली शिर्डीतून. साईबाबांच्या चरणी माथा टेकवून, दर्शन घेऊन ही दोघं एकदम तृप्त झाली होती. खिशात साईंचा प्रसाद आणि मनात फिरायची ओढ घेऊन ही जोडी आपल्या जुन्या पण दणकट अशा गाडीत बसली. बेत असा होता की, शिर्डीतून निघायचं आणि थेट महाबळेश्वर गाठायचं. थंडीचे दिवस होते, हवा मस्त होती. पण त्यांना काय माहिती होतं की हा प्रवास त्यांच्या आयुष्यातला शेवटचा थरार ठरू शकतो.
दुपारचे तीन-चार वाजले असतील, गाडी नगर-पुणे हायवेला लागली. गप्पांची मैफल रंगली होती. “आरं प्रवीण, महाबळेश्वरला गेल्यावर आपण त्या पॉईंटवर जाऊ, तिथून पूर्ण दरी दिसतेय,” नितीन मोठ्या उत्साहात सांगत होता. प्रवीण पण स्टिअरिंगवर हात ठेवून गाडी सुसाट पळवत होता. सूर्यास्त झाला आणि हळूहळू अंधार पडू लागला. जसा जसा काळोख वाढला, तसं हवेतलं गारवा सुद्धा वाढला.
साताऱ्याच्या पट्ट्यात गाडी आली आणि महाबळेश्वरच्या घाटाची वाट सुरू झाली. रात्रीचे अकरा वाजले असतील. रस्त्यावरची वर्दळ पूर्णपणे थांबली होती. फक्त यांच्या गाडीच्या इंजिनाचा आवाज आणि हेडलाईटचा प्रकाश. घाटातला रस्ता म्हणजे साप जसा वळणं घेतो तसा! एका बाजूला आभाळाला भिडणारा कडा आणि दुसऱ्या बाजूला काळोखी दरी.
“नितीन, आरं उठ की लेका… बघ जरा बाहेर कसं किर्रर्र वाटतंय,” प्रवीणने गाडीचा वेग थोडा कमी करत म्हटलं. नितीन मागच्या सीटवर ताणून दिली होती. तो डोळे चोळत उठला आणि खिडकीबाहेर बघितलं. बाहेर धुकं वाढलं होतं, हेडलाईटचा प्रकाश सुद्धा धुक्यात विरघळून जात होता. “काय नाही रे प्रवीण, घाटात असंच असतंय. तू दाब एक्सलेटर, आपल्याला लवकर पोहचायचंय,” नितीन पुन्हा आडवा झाला.
पण थोड्याच वेळात गाडीचा वेग अचानक कमी झाला. इंजिनचा आवाज बदलला. जणू काही गाडीवर कुणीतरी पाच-दहा जण बसलेत आणि गाडी ओढत आहेत. प्रवीणने गियर टाकला, पण गाडी काय वेग पकडेना. “अरे नितीन, गाडीला काय झालंय काय माहिती, लई जड चालायलीये,” प्रवीणच्या आवाजात आता भीती स्पष्ट जाणवत होती.
अचानक गाडीच्या मधल्या आरशात प्रवीणची नजर गेली. आणि गड्या, तिथं जे दिसलं ना, ते पाहून त्याच्या अंगावरचं रक्तच गोठलं! मागच्या सीटवर, जिथं नितीन झोपला होता, तिथं एक पांढऱ्या कपड्यातली बाई बसली होती. तिचे केस चेहऱ्यावर आलेले, डोळे अंगारासारखे लाल आणि ती नुसती नितीनकडे एकटक बघत होती. प्रवीणने पटकन डोकं मागे वळवून बघितलं, तर तिथं कुणीच नव्हतं. पुन्हा आरशात बघितलं, तर ती तिथंच होती!
प्रवीणचा घाम सुटला. त्याचे हात थरथरायला लागले. तितक्यात गाडीच्या काचेवर ‘खच-खच’ असा आवाज आला. बाहेरून कुणीतरी नखांनी काचेवर ओरबाडत होतं. प्रवीणने बाहेर बघितलं, तर एक लहान मुलगी, जिचे पाय पूर्णपणे उलटे होते, ती गाडीच्या बरोबरीनं पळत होती! ताशी ८० च्या स्पीडनं गाडी जात असताना ती मुलगी कशी पळू शकते? हा विचार करूनच प्रवीणची शुद्ध हरपायची वेळ आली.
“नितीन! अरे उठ… बघ काय चाललंय बाहेर! देवा रे, काय संकट आलंय हे!” प्रवीण ओरडला. नितीन दचकून उठला. त्याने बाहेर बघितलं पण त्याला काहीच दिसलं नाही. “प्रवीण, तू वेडा झालाय का? काय नाहीये बाहेर,” नितीन म्हणाला. पण त्याच वेळी गाडीतला रेडिओ आपोआप चालू झाला. त्यातून गाणं नाही, तर एका बाईचं रडणं आणि हसणं एकत्र ऐकू येऊ लागलं. “तुम्ही माझे पाहुणे आहात… तुम्हाला मी जाऊ देणार नाही…” तो घोगरा आवाज गाडीत घुमू लागला.
आता नितीनची सुद्धा दांडी गुल झाली होती. त्याने बघितलं की मागच्या सीटवरून दोन पांढरफटक हात हळूहळू त्याच्या गळ्याकडे सरकतायत. त्या हातांना कुजलेल्या मांसाचा भयंकर वास येत होता. “प्रवीण, गाडी थांबवू नको! पळव!” नितीन जीवाच्या आकांताने ओरडला.
गाडी एका जुन्या वडाच्या झाडापाशी येऊन अचानक बंद पडली. हेडलाईटचे दिवे लुकलुकायला लागले. चहूकडे स्मशानशांतता पसरली. अचानक गाडीच्या बोनेटवर ती बाई येऊन बसली. तिने काचेवर जोरजोरात हात मारले. काचेला तडे जाऊ लागले. तिच्या तोंडातून काळं रक्त ओघळत होतं. “साईबाबा वाचवा!” प्रवीणने ओरडत डॅशबोर्डवरचा देवाचा फोटो हातात घेतला.
तो फोटो हातात घेतल्यावर गाडीत एक प्रचंड किंकाळी घुमली. जणू काही हजारो काचा एकत्र फुटल्यात. ती बाई आणि ती मुलगी हवेत विरघळून गेली. प्रवीणने तातडीने चावी फिरवली, तिसऱ्यांदा गाडी सुरू झाली. त्याने मागे-पुढे न बघता गाडी सुसाट पळवली. वाटेत एक छोटं देऊळ दिसलं, तिथं पोहचेपर्यंत दोघांच्या जीवात जीव नव्हता.
तर भिडूंनो, गाडी त्या वडाच्या झाडापाशी थबकली होती. प्रवीणच्या हातात साईबाबांचा फोटो होता आणि बाहेर ती अक्राळविक्राळ बाई बोनेटवर बसली होती. तो फोटो बघताच ती गायब झाली खरी, पण खेळ तिथंच संपला नव्हता. तो तर फक्त ट्रेलर होता, पिक्चर अजून लय बाकी होता!
प्रवीणने कसाबसा घाम पुसला आणि थरथरत्या हाताने गाडी पुन्हा गियरमध्ये टाकली. “नितीन, आरं शुद्धीवर ये… आपल्याला इथून निघायला पायजे, ही जागा बरोबर नाहीये,” प्रवीण ओरडला. नितीन अजूनही त्या कुजलेल्या वासाने सुन्न झाला होता. त्याच्या गळ्यावर त्या हातांचे निळे ठसे उमटले होते.
गाडी पुन्हा घाटाच्या वळणावळणाने वर चढू लागली. धुकं आता इतकं दाट झालं होतं की समोरचा रस्ता दिसेनासा झाला. अचानक गाडीच्या हेडलाईटमध्ये एक पाटी दिसली— ‘महाबळेश्वर – १० किमी’.
“चला, आता जास्त लांब नाहीये,” प्रवीण स्वतःला धीर देत म्हणाला. पण गम्मत बघा, पुढच्या दहा मिनिटांत पुन्हा तीच पाटी समोर आली— ‘महाबळेश्वर – १० किमी’. प्रवीणला वाटलं की आपण रस्ता विसरलो की काय? त्याने गाडीचा वेग वाढवला. पाच मिनिटे झाली, पुन्हा तीच पाटी, तोच वडाचं झाड आणि तीच स्मशानशांतता!
“नितीन! आरं हे बघ, आपण एकाच चक्रात अडकलोय का काय? तेच झाड पुन्हा पुन्हा कसं काय येतंय?” प्रवीणच्या ओरडण्याने नितीन भानावर आला. त्याने बाहेर पाहिलं, खरंच तीच जागा होती जिथे मघाशी गाडी बंद पडली होती.
नितीनने ओरडून सांगितलं, “प्रवीण, गाडी थांबवू नको, हा ‘भास’ हाय! तू फक्त देवाचं नाव घे आणि गाडी दामटत रहा.”
तितक्यात गाडीच्या मागच्या काचेवर कुणीतरी जोरात धडक दिली. ‘धडक… धडक… धडक!’ जणू काही बाहेरून कुणीतरी हातोड्याने काच फोडतंय. प्रवीणने आरशात पाहिलं, तर मघाची ती लहान मुलगी आता गाडीच्या टपावर बसली होती. तिचे उलटे पाय काचेवर लोळत होते आणि तिची नखं काच ओरबाडत होती.
“आम्हाला आत घ्या… आम्हाला सोबत यायचंय!” तो रडका आणि कर्कश आवाज गाडीच्या चहूबाजूंनी येऊ लागला.
अचानक गाडीचं इंजिन पुन्हा तापलं आणि बोनेटमधून वाफा येऊ लागल्या. प्रवीणला गाडी थांबवावीच लागली. आता ते दोघं त्या काळोखात पूर्णपणे एकटे होते. मोबाईलला रेंज नव्हती आणि रस्त्यावर लांब लांब पर्यंत कुणीच नव्हतं.
“नितीन, आपण गाडीतून उतरूया का? समोर काहीतरी उजेड दिसतोय,” प्रवीणने बोट दाखवलं. लांब अंतरावर एका जुन्या घराचा किंवा बंगल्याचा मिणमिणता दिवा दिसत होता.
दोघांनी हिंमत केली आणि गाडीतून बाहेर पडले. बाहेरचं वातावरण इतकं थंड होतं की हाडं गोठतील. ते जसे त्या घराच्या दिशेने चालू लागले, तसं त्यांना जाणवलं की त्यांच्या पावलांच्या आवाजासोबत अजून कुणीतरी चालतंय. त्यांनी मागे वळून पाहिलं, तर त्यांच्या पायांच्या ठशांच्या बाजूला अजून दोन जोड्या पावलांचे ठसे उमटत होते— एक मोठे आणि एक लहान!
ते धावत त्या घरापाशी पोहोचले. ते एक जुनं, दगडी बांधकाम असलेलं घर होतं. दरवाजा अर्धवट उघडा होता. आतून धूप जाळल्याचा वास येत होता. “कुणी आहे का?” नितीनने विचारलं.
आत गेल्यावर त्यांना दिसलं की एक म्हातारी बाई कोपऱ्यात बसून काहीतरी पुटपुटत होती. तिचे केस पांढरे शुभ्र होते. “आलात का लेकरांनो? तिने तुमची वाट बघितली लई वेळ,” ती म्हातारी म्हणाली.
“कुणी? कोण वाट बघत होतं आमची?” प्रवीणने भीत भीत विचारलं.
म्हातारीने समोरच्या भिंतीकडे बोट दाखवलं. तिथं एक जुना फोटो टांगला होता. तो फोटो बघून दोघांच्या पायाखालची जमीनच सरकली! त्या फोटोत तीच बाई आणि तीच मुलगी होती, ज्यांनी घाटात त्यांचा पाठलाग केला होता.
“ह्या दोघींचा वीस वर्षांपूर्वी याच घाटात अपघात झाला होता. तेव्हापासून ज्या गाडीत ‘दोन माणसं’ असतात, त्यांना त्या आपल्यासोबत नेण्याचा प्रयत्न करतात,” म्हातारी हसत म्हणाली. आणि हसता हसता त्या म्हातारीचा चेहरा सुद्धा बदलायला लागला. तिचे डोळे सुद्धा निळे पडू लागले.
“पळा प्रवीण!” नितीन ओरडला. दोघं तिथून जीवाच्या आकांताने पळाले. मागे वळून पाहिलं तर ते घर गायब झालं होतं आणि तिथे फक्त एक खोल दरी होती! जर ते आत अजून वेळ थांबले असते, तर ते थेट दरीत गेले असते.
त्यांनी कशाबशा आपल्या गाडीपाशी धाव घेतली. यावेळी प्रवीणने मनात साईबाबांचं ध्यान धरलं आणि चावी फिरवली. गाडी एका झटक्यात सुरू झाली. त्याने एक्सलेटर इतका जोरात दाबला की गाडी हवेत उडाल्यासारखी सुटली.
घाटाचा शेवटचा वळण पार करताना त्यांना खिडकीबाहेर ती बाई उभी असलेली दिसली. ती आता हसत नव्हती, तर शांतपणे त्यांच्याकडे बघत होती. जणू काही ती सांगत होती की, “यावेळी वाचलात, पुढच्या वेळी बघू!”
पहाटेचे पाच वाजले होते जेव्हा गाडी महाबळेश्वरच्या मुख्य चौकात आली. उजेड पडला होता, माणसं दिसू लागली होती. नितीन आणि प्रवीण गाडीतून उतरले आणि बराच वेळ एकमेकांकडे फक्त बघत राहिले. त्यांच्या शर्टवर अजूनही त्या धुपाचा आणि कुजलेल्या मांसाचा वास येत होता.
महाबळेश्वरला पोहचल्यावर त्यांनी सर्वात आधी एक नारळ वाढवला. आजही ती दोघं रात्रीच्या वेळी कोणत्याही घाटातून प्रवास करत नाहीत. कारण त्यांना माहितीये, घाटातली वळणं फक्त रस्ता बदलत नाहीत, तर कधी कधी तुमचं नशीब सुद्धा बदलू शकतात!
आवडली का मग गोष्ट?
भिडूंनो, जर तुम्हाला अशाच भयाण, थरारक आणि काळजाचा ठोका चुकवणाऱ्या अस्सल गावरान गोष्टी वाचायला आवडत असतील, तर वाट कसली बघताय?
आजच आपल्या ग्रुपला जॉइन करा!
आणि हो… ही स्टोरी तुमच्या त्या भित्र्या मित्राला नक्की शेअर करा, जो रात्री एकटा बाथरूमला जायला पण घाबरतो!
🐐 शेळी-मेंढी पालन योजना 2026
सरकार देत आहे शेळी-मेंढी पालनासाठी मोठं अनुदान 💰 पात्रता, अर्ज प्रक्रिया आणि किती मिळणार फायदा — सगळी माहिती इथे मिळवा!
👉 संपूर्ण माहिती वाचाडिस्क्लेमर: ही कथा पूर्णपणे काल्पनिक असून मनोरंजनासाठी लिहिली आहे. कोणत्याही जिवंत किंवा मृत व्यक्तीशी याचा संबंध नाही. ग्रामीण बोलीभाषेचा वापर केवळ कथेला वास्तववादी रूप देण्यासाठी केला आहे. अंधश्रद्धेला पाठिंबा देणे हा उद्देश नाही.
Blogger Nitin
नमस्कार माझं नाव नितीन आहे, आणि मी एक Blogger आणि Content Writer आहे. मला IT क्षेत्रात ६+ वर्षांचा अनुभव आहे. मी २०२३ पासून ब्लॉगिंग क्षेत्रात काम करायला सुरवात केली आहे. मी ट्रेंडिंग टॉपिक आणि फॅक्टस संबंधी content write करतो तसेच मी Freelancer म्हणून देखील काम करतो.सद्धया Cyber Law शिकत आहे.